Οι δυσλεξικοί αναγνώστες έχουν διακεκομμένες δικτυακές συνδέσεις στον εγκέφαλο

blog3


Η δυσλεξία είναι η πιο γνωστή και συχνά διαγνωσμένη μαθησιακή δυσκολία στην Αμερική. Πρόκειται για μια νευρολογική αναγνωστική δυσκολία, όπου οι διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες επεξεργάζονται το γραπτό λόγο, δεν λειτουργούν φυσιολογικά.
 
Η χρήση μη παρεμβατικών νευρο-απεικονιστικών λειτουργικών εργαλείων, έχει βοηθήσει στο να κατανοήσουμε το πως η εγκεφαλική δραστηριότητα λαμβάνει χώρα στη δυσλεξία. Ωστόσο, προηγούμενες έρευνες επικεντρώθηκαν στη μελέτη ενός μικρού αριθμού εγκεφαλικών περιοχών. Συνεπώς άφηναν ένα κενό στην κατανόησή μας σχετικά με τους τρόπους που επικοινωνούν πολλές εγκεφαλικές περιοχές μέσω των νευρωνικών δικτύων το οποίο ονομάζεται λειτουργική συνεκτικότητα.
 
Αυτό οδήγησε τη Νευροεπιστήμονα Emily Finn και τους συνεργάτες της στο Πανεπιστήμιο Ιατρικής του Yale, να διεξάγουν μια συνολική ανάλυση της λειτουργικής συνεκτικότητας του εγκεφάλου των ατόμων με δυσλεξία, χρησιμοποιώντας λειτουργική τομογραφία. Τα ευρήματα της έρευνας έχουν δημοσιευτεί στο επιστημονικό περιοδικό Biological Psychiatry.
 
«Στην εν λόγω έρευνα συγκρίναμε τις σαρώσεις (μέσω του λειτουργικού μαγνητικού συντονισμού, fMRI) παιδιών με δυσλεξία και παράλληλα νεαρών ενηλίκων με δυσλεξία, και τις αντιπαραθέσαμε με τις σαρώσεις μη δυσλεξικών ατόμων των ίδιων ηλικιακών ομάδων (παιδιά και νεαρούς ενήλικες). Αντί να μελετήσουμε τη δραστηριότητα των μεμονωμένων εγκεφαλικών περιοχών, εμείς μελετήσαμε τη λειτουργική συνεκτικότητα ή τις συντονισμένες διακυμάνσεις μεταξύ ζευγαριών των περιοχών του εγκεφάλου σε βάθος χρόνου», εξήγησε η Finn.
 
Συνολικά 75 παιδιά και 104 ενήλικες έλαβαν μέρος στην έρευνα. Η Finn και οι συνεργάτες της, σύγκριναν τα μοτίβα συνεκτικότητας όλου του εγκεφάλου στους δυσλεξικούς αναγνώστες και στους μη δυσλεξικούς, όπου κι αποκάλυψαν μεγάλης έκτασης διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων.
 
Οι δυσλεξικοί αναγνώστες έδειξαν μειωμένη συνεκτικότητα ανάμεσα στα οπτικά μονοπάτια, καθώς και στις προμετωπιαίες περιοχές. Ταυτόχρονα παρουσίασαν αυξημένη συνεκτικότητα στο δεξί ημισφαίριο, ενώ παράλληλα μειωμένη συνεκτικότητα στη περιοχή που αναλύονται οπτικά οι μορφές των λέξεων. Τέλος βρέθηκε μια επίμονη συνεκτικότητα των πρόσθιων περιοχών της γλώσσας γύρω από την κατώτερη μετωπική έλικα.
 
Αυτό το τροποποιημένο/αλλαγμένο μοτίβο είναι σε συμφωνία με δυσλεξικού τύπου αναγνωστικές δυσκολίες. Ο Dr Krystal John συντάκτης του Biological Psychiatry, ανέφερε ότι η παρούσα έρευνα με πολύ ωραίο τρόπο απεικονίζει την αξία της λειτουργικής απεικόνισης, προκειμένου να χαρτογραφηθούν τα κυκλώματα των υποκείμενων προβλημάτων σε γνωστικά θέματα ή θέματα αντίληψης, που σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για δυσλεξία.
 
«Από όσο ξέρουμε, αυτή είναι μια από τις πρώτες έρευνες πάνω στη δυσλεξία όπου μελέτησε τις διαφορές στη λειτουργική συνεκτικότητα των περιοχών όλου του εγκεφάλου. Παράλληλα ρίχνει φως στα εγκεφαλικά δίκτυα τα οποία υποστηρίζουν το περίπλοκο εγχείρημα της ανάγνωσης. Συγκρινόμενοι με τους τυπικούς αναγνώστες, οι δυσλεξικοί έχουν πιο αδύναμες συνδέσεις ανάμεσα σε περιοχές που επεξεργάζονται οπτικές πληροφορίες και σε εκείνες που ελέγχουν την προσοχή, προτείνοντας πως τα άτομα με δυσλεξία, είναι λιγότερο ικανά να εστιάσουν σε τυπωμένες λέξεις» εξήγησε η Finn.
 
Επιπροσθέτως, οι νεαροί δυσλεξικοί ενήλικες διατηρούν υψηλή συνεκτικότητα σε εγκεφαλικές περιοχές οι οποίες εμπλέκονται στο κομμάτι της φωνολογίας. Γεγονός που υποδηλώνει ότι συνεχίζουν να βασίζονται σε επίπονες και κουραστικές προσπάθειες να διαβάζουν σιωπηλά ένα -ένα τα γράμματα (φωνημικά), αντί να ακολουθούν ένα ενήλικο πρότυπο που έγκειται σε μια αυτόματη αναγνώριση των λέξεων (οπτικά).
 
 
Μια βαθύτερη κατανόηση της οργάνωσης εγκεφάλου στη δυσλεξία, θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλύτερους τρόπους παρέμβασης στο να βοηθήσουμε τα παιδιά που πασχίζουν με το διάβασμα.
 
 
Πηγή: https://www.sciencedaily.com/releases/2014/08/140828091245.htm