«Τι πραγματικά σκέφτομαι…ένας ενήλικας με αυτισμό»

blog3


Τον περασμένο χρόνο αξιολογήθηκα από το κέντρο αυτισμού που υπάρχει στην περιοχή μου. Όπως φάνηκε είχα επιλέξει όλα τα πεδία για το Άσπεργκερ. Είμαι στα 40 μου και ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη σε αυτή την κατάσταση. Υπάρχει μια αυξανόμενη τάση στους ενήλικες, ειδικά στις γυναίκες, να αξιολογούνται για αυτισμό τα τελευταία πέντε χρόνια. Γιατί όμως δεν το είχα προσέξει νωρίτερα;
 
Σαν παιδί ήμουν πολύ παράξενη, σπάνια έπαιζα με τα αλλά παιδιά ή ήθελα να τους μιλήσω. Σαν έφηβη, κατέληξα να είμαι "εξοστρακισμένη" καθώς δεν καταλάβαινα τους κοινωνικούς κανόνες που διέπουν την κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Αλλά όλα αυτά συνέβαιναν στη δεκαετία του ‘70 και μάλιστα ήμουν γυναίκα και καμία αναφορά γινόταν τότε για τον αυτισμό. Πράγματι μόλις πρόσφατα παρουσιάστηκαν τα διαγνωστικά κριτήρια του αυτισμού, περισσότερο για τα παιδιά.
 
Ωστόσο σκέφτομαι αν θα ήθελα να έχω διαγνωσθεί νωρίτερα ως αυτιστική ή όχι; Η απάντηση μου είναι και ναι και όχι.
Θα μου άρεσε να έχω λάβει κάποια βοήθεια όλα αυτά τα χρόνια κι από την άλλη δεν θα μπορούσα να αποφύγω το θέμα της "ετικετοποίησης" το οποίο θα με περιόριζε και θα μου έθετε συγκεκριμένους φραγμούς αναφορικά με τις δυνατότητες μου. Κι αυτό δεν θα μου άρεσε καθόλου. Δεν τα κατάφερα κι άσχημα στη ζωή μου. Έχω ένα πτυχίο και μια καλή δουλειά, ένα σύντροφο, ένα σπίτι και έναν μικρό άλλα πολύ ουσιαστικό κοινωνικό κύκλο. Τώρα πρέπει να συμβιβαστώ με μια ταμπέλα που κάποιοι άνθρωποι ονομάζουν "αναπηρία", "ψυχική ασθένεια" ή "σύνδρομο" και κάποιοι άλλοι θεωρούν τον αυτισμό "θεραπεύσιμο". Δεν επιθυμώ μια θεραπεία, αντιθέτως εκτιμώ τα μοναδικά προτερήματα, που μου προσφέρει το Άσπεργκερ όπως είναι τα διαφορά ταλέντα και η επίμονη προσοχή μου σε λεπτομέρειες. Η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό πιστεύει ακόμη ότι η ύπαρξη αυτισμού σχετίζεται κυρίως με τα αγόρια.
 
Στο εργασιακό μου περιβάλλον από φόβο δεν θέλω να το ανακοινώσω, γιατί μπορεί να με θεωρούν ανόητη ή άνθρωπο της βροχής (από την ομώνυμη ταινία). Το να μιλάω ανοιχτά για τον αυτισμό μου, είναι πολύ πιο δύσκολο από το να μιλάω για την ομοφυλοφιλία μου. Ευτυχώς μέσω της τοπικής μου κοινότητας βρήκα και ενσωματώθηκα σε μια θεατρική ομάδα ατόμων με αυτισμό, και βρήκα το Autscape. Το Autscape είναι ένα συνέδριο, που κι εγώ το παρακολούθησα, το οποίο διοργανώνουν οι άνθρωποι με αυτισμό. Εκεί νομίζω ότι μπόρεσα να αναγνωρίζω με χαρά και με περηφάνεια ότι δεν είμαι ένας νευροτυπικός άνθρωπος. Τα άτομα με αυτισμό έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Πιστεύω ότι μπορώ να είμαι κι εγώ ένας πρωτοπόρος της νευροποικιλότητας.
 
 
 
Πηγή: https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2017/sep/23/what-im-really-thinking-adult-autism