Κοινωνική Αλληλεπίδραση

Είναι πολύ συνηθισμένο για τα άτομα με αυτισμό να προτιμούν να είναι μόνα τους, να μην επιδιώκουν επαφή με τρίτους ή φαινομενικά να αγνοούν όσους λεκτικά απευθύνονται σε αυτούς. Σε περιπτώσεις που υπάρχει διάθεση για αλληλεπίδραση και επικοινωνία, εκεί φαίνεται να απαντώνται διαφορετικού τύπου δυσκολίες. Για παράδειγμα τα άτομα που είναι στο αυτιστικό φάσμα μπορεί να μην ξέρουν πώς να προσεγγίσουν ένα άτομο του ενδιαφέροντός τους, ή εξαιτίας των δυσκολιών τους στην αντίληψη και ερμηνεία των προθέσεων τρίτων, να μην μπορούν να αξιολογήσουν όσα λέγονται ή γίνονται και επομένως οι αντιδράσεις τους και η συμπεριφορά τους να μην είναι αυτή που αρμόζει και αντιστοιχεί στην κάθε περίσταση. Δυσκολίες υπάρχουν επίσης στη διατήρηση της βλεμματικής επαφής, ένα στοιχείο ιδιαίτερα ουσιαστικό για τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε και σχετιζόμαστε με άλλους. Οι εκφράσεις του προσώπου και γενικότερα τα προσοδικά στοιχεία της γλώσσας δεν γίνονται αντιληπτά ή δεν ερμηνεύονται σωστά και άρα δεν αξιοποιούνται αναλόγως. Στα περισσότερα παιδιά ή και ενήλικες με αυτισμό, εξαιτίας των δυσκολιών τους  με την αίσθηση της αφής, δεν αρέσει η σωματική εγγύτητα που μία επαφή μπορεί να εμπεριέχει (χειραψίες, αγκαλιές). Παρομοίως δυσκολίες απαντώνται και στην κατανόηση και επικοινωνία των συναισθημάτων τους αλλά και των συναισθημάτων των άλλων.